Ze had er al enkele logjes aan gewijd, en afgelopen dinsdagavond was het zover. Ilia, Clarine (een vriendin van), Rineke en ik voegden ons naar De Passie in Utrecht om bij de muziekavond van Joxeblle te zijn. De muziekavond is het praktijkexamen muziek op de De Passie. Gert Jan en Joxeblle waren al aanwezig. Na de school bekeken te hebben, een paspop aangekleed en een leven gekregen te hebben (Krijg een Leven, De Passie) mochten we naar binnen. Camera’s werden opgesteld en we konden beginnen. Vergeef me als ik de hele avond niet meer voor jullie kan uitstallen, maar xe9xe9n ding kan ik wel meegeven: Joxeblle’s Psalm voor Nu, namelijk Psalm 57, heeft ze ontzettend mooi gezongen, onder begeleiding van pianist en pa Gert Jan en violiste Grethe. (Nee, niet die. D’r zijn meer koeien die blxe8r heten.)
Dat was overigens niet de enige keer dat ze op het podium stond. Ook met de gitaar, basgitaar en (alt)fluit heeft ze haar examencijfer, een 8 (!!), meer dan verdiend. Daarnaast zong ze in andere stukken en trad ze soms op als microfoon-vasthoud-en/of-inplug-techniekmiep. Friends van Michael W. Smith en Joyful uit Sister Act kwamen, samen met een klasgenoot of de hele klas, onder andere aan bod.
Ik heb de avond grotendeels door de lens meegemaakt. Desalniettemin was het een ontzettend mooie avond waar we zeker erg van genoten hebben.
In Huize Gelaarden gaat alles nog steeds z’n gangetje. Barry van Alpha Ede roept vanaf de kastdeur op de overloop nog steeds dat je mossels moet eten, de crucifix van de vorige bewoner hangt nog steeds naast Grethe’s deur en de wc-deur is nog steeds zo dwars als de kerstman op 31 juli: Bezet = wit, onbezet = rood. Het enige verschil is dat Hanneke’s kamer sinds afgelopen zaterdag xe9xe9n grote gapende leegte is geworden. We zijn nog steeds druk op zoek naar een vervanger. Er heeft al een jongen gekeken. Hij is alleen 6 jaar ouder en lang, maar dat was geen probleem. 
Hij heeft nog niet gereageerd, dus voorlopig kan ik nog even lekker m’n muziek keihard vanaf de zolder doen schallen.
Verder wil ik jullie niet onthouden: vooroordelen op den CHE. Deze (zelf)spot werkt gegarandeerd op je lachspieren. Daarom, speciaal voor u als lezers der Gelaardenlogs, de Gelaarden bevooroordeeld. Zie en oordeel zelf over de accuraatheid van deze oordelen.
Marlies B, Verpleegkunde:
‘Niet lullen, maar poetsen,’ luidt het devies van deze kordate tante. De studente verpleegkunde volgt een zware opleiding en oogst, waarschijnlijk zonder het zelf te weten, hogeschoolbreed veel respect door haar opofferingsgezindheid. Haar medezusters zijn zachtaardige, gereformeerde meisjes met rokken. De meesten zijn typische moederfiguren. Een tikkeltje naxefef, maar wel voorzichtig en lief.
Marlies V, Sociale Studies (SPH en/of MWD):
‘Hoe groter de psychische problemen, hoe beter.’ Dat is het motto van de SPH’er. Ze probeert alle soorten narigheid op te lossen door te knippen, te plakken en te kleien. De SPH’er wordt gezien als sociaal, extravert, maar ook impulsief. Ze houdt ervan om snel aan de slag te gaan en ze toont zich herhaaldelijk overassertief. In de klas wordt de SPH’er omringd door andere zweefteven; die zijn lief, netjes en willen vooral niet op elkaars tenen trappen. De meest gestelde vraag in de klas luidt: "hoe voel je je nou echt?" waarop vaak geantwoord wordt: "Vandaag voel ik me… roze!!"
De MWD’er is iemand die over ieder voorvalletje wil doorpraten om vooral iedere emotie te bespreken. Daarmee is zij een echte probleemzoeker. Ze is serieus en sociaal, maar ook wel een beetje een huppeltrutje. Haar collega’s zijn vooral psychologische types en eigenwijze softies. Ze is een beetje saai en volgzaam, maar als haar iets niet zint, dan zegt ze dat. Bij voorkeur niet direct, maar tijdens het reflecteren, bij haar overigens ongekend populair.
Grethe, Pabo:
Waar de journalist wordt gezien als de pitbull, wordt de pabostudent gezien als het kleine meisje onder de studenten. Haar imago heeft een deukje opgelopen toen bleek dat zij eigenlijk niet kon rekenen. Wel is zij goed in liedjes zingen, knippen en plakken. Haar klasje bestaat vooral uit zoetsappige, kinderlijke types en cliniclowns. De Pabo heeft dan ook een sterke eigen cultuur. Om die reden vraagt de gemiddelde niet-pabostudent zich regelmatig af: doen ze die klapspelletjes voor de leerlingen of omdat ze het zelf zo leuk vinden?
Kobus, Communicatie:
De student communicatie is druk, erg aanwezig en heeft altijd een babbeltje klaar. Met zijn grote bek is hij behoorlijk manipulerend, maar inhoudelijk is zijn boodschap een slappe hap. Hij kleedt zich verzorgd, geeft politiek correcte antwoorden en draait zijn hand niet om voor een beetje hielenlikken. Zijn studiegenoten zijn over het algemeen sociale kakkers. Ze zijn extravert, maar niet gedreven; ‘het moet wel leuk blijven’.
En deze wil ik jullie niet onthouden, Journalistiek:
Stap een willekeurige pauze naar buiten en je zult hem al rokend zien staan: de luie, seksistische, maar hippe krantenlezer. Deze student journalistiek denkt veel van de wereld af te weten en gedraagt zich, vermoedelijk vanwege een gebrek aan aandacht, opvallend stoer met zijn camera. Binnen de CHE-muren houdt hij, hufterig als hij is, altijd alle computers in gebruik. Zowel zijn mannelijke als vrouwelijke collega’s zijn erg bijdehand, eigenwijs en betweterig. Op de CHE wordt hij ook wel de pitbull onder de schoothondjes genoemd.
(Bron: Ad Rem, onafhankelijke schoolkrant voor studenten en medewerkers van de CHE)
Mazzel Tov,
Kobus
In die tijd, ruim 6 weken, dat ik zonder pc zat, heb ik niet helemaal een computerloos leven geleden. COmputers op school bieden een uitkomst, maar ook de laptop van Kobus, of de computer van Hanneke als die er niet was. En uiteraard ff mail kijken op de laptop van Grethe en Marlies B… Jongens, kwil je hartelijke bedanken voor het beschikbaar stellen van jeluis laptops! You are great!!!!!